Aಅಂದು ನೀಡಿದ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಮತೆ ರಕ್ತಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಹೃದಯಬಂಧ ಅಜರಾಮರ: ತಾಯಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಕೇರಳಕ್ಕೆ ಬಂದ ಸೌದಿ ಯುವಕ
Sunday, February 15, 2026
ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾದಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದ ಕೇರಳದ ಒಬ್ಬ ಹಿಂದೂ ಮಹಿಳೆ ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆ ಕುಟುಂಬದ ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವನ್ನು ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಗುವಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬೆಳೆಸಿದ್ದರು.
ಕಾಲಚಕ್ರ ತಿರುಗಿತು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಆ ಮಹಿಳೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳಬೇಕಾಯಿತು. ದೂರವು ದೇಹಗಳನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದರೂ, ಹೃದಯಗಳ ನಡುವೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯ ಸೇತುವೆ ಎಂದಿಗೂ ಕುಸಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆ ಚಿಕ್ಕ ಮಗು ಇಂದು ಯುವಕನಾಗಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯ ಮಮತೆಯಿಂದ ಕಾಪಾಡಿದ ಆ ‘ಅಮ್ಮ’ನ ನೆನಪು ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿತ್ತು.
ತನ್ನ ಹೃದಯದ ಕರೆಯನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸಿ, ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಹುಡುಕಾಟ ನಡೆಸಿ, ಪರಿಚಿತರ ಮೂಲಕ ಮಾಹಿತಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ವಿಮಾನದ ಟಿಕೆಟ್ ಬುಕ್ ಮಾಡಿ ನೇರವಾಗಿ ಕೇರಳಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ ಅವನ ಹೃದಯ ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿದಿತ್ತು. “ತಾಯಿ ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಳಾ? ಹಳೆಯ ಪ್ರೀತಿ ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿರಬಹುದಾ?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇಬ್ಬರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾದವು. ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳ ದೂರ ಕರಗಿಹೋಯಿತು. ತಾಯಿ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ “ಮಗನೇ!” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವನು ಬಾಲ್ಯದಂತೆಯೇ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ತಾಯಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಆ ಅಪ್ಪುಗೆಯಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳ ವ್ಯಥೆ, ನೆನಪು, ಕೃತಜ್ಞತೆ ಒಂದಾಗಿ ಕರಗಿದವು. ತಾಯಿ ಅವನ ನೆತ್ತಿಗೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರು. ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದವರ ಕಣ್ಣುಗಳೂ ಆ ದೃಶ್ಯ ನೋಡಿ ತೇವಗೊಂಡವು.
ಧರ್ಮ, ದೇಶ, ಭಾಷೆ ಎಲ್ಲವೂ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿದ್ದವು. ಉಳಿದಿದ್ದು ಕೇವಲ ಮಮತೆಯ ಬಂಧ ಮಾತ್ರ. ಮಾನವೀಯತೆ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಎಂಬ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಯಾವ ಗಡಿಯನ್ನೂ ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ಘಟನೆ ಜೀವಂತ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ.
ಈ ಅಪರೂಪದ ಭೇಟಿ, ತಾಯಿ, ಮಗನ ಸಂಬಂಧದ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸ್ಮರಿಸಿ, ಮಾನವೀಯತೆ ಎಂಬ ಶಕ್ತಿಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಸಾರಿದೆ.